10

Την Πρωτοχρονιά του 2016 αφήνω την έβδομη δεκαετία της ζωής μου. Είναι διακεκριμένη ημερομηνία η γενέθλια μέρα μου, γι’ αυτό και κάνω πιο ξεκάθαρα από άλλους, που γεννήθηκαν διάσπαρτα στο δωδεκάμηνο, το ταμείο της χρονιάς και της ζωής. Εβδομήντα πρωτοχρονιές που ακολούθησαν τις ραγδαίες τεχνολογικές αλλαγές του εικοστού αιώνα, εβδομήντα πρωτοχρονιές με ευχές και προσδοκίες, εβδομήντα πρωτοχρονιές με επαναλήψεις και διαψεύσεις.

Στα νιάτα μου κυριαρχούσαν οι ευχετήριες κάρτες, σαν της φωτογραφίας, κάρτες ποικίλων θεμάτων και σχεδίων, άλλες με καλλιτεχνική έμπνευση κι άλλες πασπαλισμένες με το κιτς κάθε εποχής. Μόνιμη και εμβληματική η φράση «αίσιον και ευτυχές το νέον έτος» ή «ευτυχισμένη η νέα χρονιά» για τους οπαδούς της λαϊκής γλώσσας. Γέμιζαν ντάνες τα ταχυδρομεία και τα γραμματοκιβώτια των σπιτιών με ευχετήριες επιστολές. Λιγότερες οι ιδιωτικές και οι επιχειρηματικές, αλλά σωροί οι επιστολές που κινούνταν τις μέρες των γιορτών δωρεάν ή με δημόσια επιβάρυνση στο ταχυδρομικό τέλος, επιστολές νομαρχών, βουλευτών, κυβερνητικών παραγόντων, πολιτευτών.

Ακολούθησαν μεταπολεμικά οι τηλεφωνικές ευχές από σταθερά τηλέφωνα που αυξάνονταν όσο επεκτεινόταν και μεγάλωνε ο ΟΤΕ, πολλαπλασιάστηκαν στα πρώτα χρόνια της κινητής τηλεφωνίας, στη δεκαετία του 1990, για να φτάσουν στο ζενίθ στις αρχές του 21 αιώνα με τα τηλεφωνικά μηνύματα των σύγχρονων κινητών, τα SMS και τα μηνύματα του facebook και τα e-mail στο διαδίκτυο.

Μπορεί να άλλαξε εντυπωσιακά στην εποχή μας ο τρόπος εποικοινωνίας και ο τεχνολογικός φορέας των ευχητήριων μηνυμάτων, αλλά παραμένει αναλλοίωτη η ουσία της ευχετηριακής παράδοσης. Ο καθένας θέλει να ευχηθεί στον κοντινό του, στο συγγενή του, στον φίλο του, σε όλον τον κόσμο, να έρθουν τα καλύτερα στο νέο έτος, να είναι «αίσιον», δηλαδή, όπως ερμηνεύουν τα λεξικά, ευοίωνο, ευνοϊκό, ευδαιμονικό, ευτυχές, αισιόδοξο…

Πόσο όμως η προσδοκία, η ευχή, η αυταπάτη ή η φαντασίωση απέχει από την πραγματικότητα! Πόσο μακριά είναι το ευοίωνο από το πραγματικό, το καθημερινό, αυτό που μας περιβάλλει. Η οικονομική κρίση μαίνεται και δεν έχει τέλος, αποσυνθέτοντας την ατομική αξιοπρέπεια και την οικογενειακή γαλήνη και συνοχή. Κάποιοι παραδοσιακοί θεσμοί έχουν αποσυντεθεί και ζητούν αλλαγή για να μη σαπίσουν. Η κρίση του πολιτικού και οικονομικού συστήματος είναι συνυφασμένα με την κρίση της κοινωνίας, μιας κοινωνίας της απληστίας, του ωχαδερφισμού και του άρρωστου καταναλωτισμού, που δεν έχει προηγούμενο. Η δυστυχία των άμοιρων ανθρώπων που χτυπούν την πόρτα μας για λίγο ψωμί γιγαντώνεται. Η απόγνωση των προσφύγων που ζητούν λίγη ανθρωπιά προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Η ξενιτιά, η ανεργία και η ανέχεια των νεανικών μου χρόνων ξανασήκωσαν κεφάλι. Η απογοήτευση και η κατάθλιψη είναι κυρίαρχες.

Ωστόσο από τη φύση μας εναντιωνόμαστε στην ασφυκτική περιρέουσα ατμόσφαιρα. Χτίζουμε τείχη και οπλιζόμαστε με αντισώματα για να μην περάσει το κακό. Κάνουμε ενέσεις ελπίδας και ευτυχούς προσδοκίας. Συνεχίζουμε να στέλνουμε και να δίνουμε ευχές. Υπάρχει ελπίδα πως πολλά θα αλλάξουν, θα έρθουν καλύτερες μέρες. Γύρω μας υπάρχουν παραδειγματικές οάσεις ευεξίας, θάρρους και ελπίδας. Υπάρχουν παιδικά χαμόγελα, ερωτευμένοι νέοι, ψυχωμένα παιδιά, έντιμες φωνές, μικροχαρές της ζωής, άνθρωποι της δράσης, συγκινητικές προσπάθειες ανθρώπων να στυλωθούν στα πόδια τους και να βοηθήσουν τους γύρω τους. Θα έρθουν σίγουρα καλύτερες μέρες. Ας μη γινόμαστε μεμψίμοιροι, ας ευχηθούμε ανοιχτά με δύναμη: «Αίσιον και ευτυχές το νέον έτος»!.

Χ.ΖΑΦ.

Advertisements